دانشگاه گیلان علوم و تحقیقات بذر ایران 2476-3780 8 1 2021 03 21 Some germination characteristics of Portulaca oleracea L., Malva neglecta Wallr., and Amaranthus retroflexus L. under salinity and drought Stress conditions ارزیابی برخی ویژگی‌های جوانه‌زنی بذر گیاهان خرفه، تاج‌خروس و پنیرک در شرایط تنش شوری و خشکی 1 12 5199 10.22124/jms.2021.5199 FA زینب شرفی فارغ‌‌التحصیل کارشناسی ارشد دانشکده کشاورزی دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران سید علی محمد مدرس ثانوی استاد گروه زراعت دانشکده کشاورزی دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران علی حیدرزاده دانشجوی دکتری گروه زراعت دانشکده کشاورزی دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران Journal Article 2020 03 20 One of the major problems in arid and semi-arid conditions is the lack of irrigation water, and soil and water salinity. In order to investigate the effect of salinity and drought stress on the quantitative and qualitative germination characteristics of portulaca, malva and amaranthus, a study done as factorial in a completely randomized design with three replications in the research laboratory of the Faculty of Agriculture in 2016. In the first experiment first factor was effect of salt stress including NaCl was the effect of osmotic potential level (0, -6 and -12 bar) and the Second factor three weeds spicefic (Portulaca, Malva and Amaranthus). In the second experiment first factor was effect of drought stress including PEG 6000 was the effect of osmotic potential level (0, -3 and -6 bar) and the Second factor three weeds spicefic (Portulaca, Malva and Amaranthus). The results showed that all the studied traits except the germination percentage in cheese plant were affected by the interaction effects of salinity and drought stress. Salinity and drought stress reduced most of the studied traits in each plant. In non-stress conditions, portulaca and amaranthus had the highest percentage of germination and seedling germination vigor, however, increasing the activity of catalase, peroxidase and protein concentrations in cheese plant, especially in salinity stress -6 times and drought-3 times, indicated a higher resistance of this plant than the other two species. In the case of portulaca and amaranthus, salinity and drought stress reduced seed germination, which seems to reduce germination due to reduced water availability or interference with some aspects of metabolism, such as altering the balance of growth regulators. یکی از مسائل مهم در شرایط خشک و نیمه خشک، کمبود آب آبیاری و شوری آب و خاک است. بهمنظـور بررسـی تـأثیر تنش شوری و خشکی، بر خصوصیات کمی و کیفی جوانهزنی گیاهان خرفه، تاجخروس و پنیرک مطالعهای به صورت فاکتوریل در قالـب طـرح کاملاً تصادفی با سه تکرار در آزمایشگاه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه تربیت مدرس در سال 1395 انجام شـد. سـطوح پتانسیل اسمزی و ماتریک ناشی از تنش شوری (0، 6- و 12- بار) و خشکی (0، 3- و 6- بار) بهعنوان عامل اول و گونههای خرفه، تاج خروس و پنیرک مذکور بهعنوان عامل دوم در دو آزمایش بهصورت مجزا انجام شد. نتـایج نـشان داد که تمام صفات مورد مطالعه به جز صفت درصد جوانهزنی در گیاه پنیرک، تحتتأثیر اثرات متقابل تنش شوری و خشکی قرار گرفتند. تنش شوری و خشکی موجب کاهش اکثر صفات مورد مطالعه در هر گیاه مورد بررسی شد. در شرایط بدون تنش خرفه و تاجخروس بیشترین میزان درصد جوانهزنی و قدرت سبز شدن گیاهچه را داشتند، با این وجود افزایش فعالیت آنزیمهای کاتالاز، پراکسیداز و غلظت پروتئین در گیاه پنیرک بهخصوص در تنش شوری 6- بار و خشکی 3- بار حاکی از مقاومت بالاتر این گیاه نسبت به دوگونه دیگر بود. در مورد گیاهان خرفه و تاج خروس تنش شوری و خشکی موجب کاهش جوانهزنی بذور شد که به نظر میرسد، کاهش جوانهزنی در آنها در نتیجه کاهش قابلیت دسترسی آب یا تداخل با برخی جنبههای متابولیسم همانند تغییر موازنه تنظیمکنندههای رشد باشد.

https://jms.guilan.ac.ir/article_5199_17e0fd20fb51fbfe1e79d80a7d11beff.pdf

دانشگاه گیلان علوم و تحقیقات بذر ایران 2476-3780 8 1 2021 03 21 Evaluation the ability of seed priming with selenium to improving deteriorated seeds in lentil (Lens culinaris Medic) ارزیابی قابلیت پرایمینگ بذر با سلنیوم برای بهبود بذرهای فرسوده عدس (Lens culinaris Medic) 13 28 5200 10.22124/jms.2021.5200 FA مهتاب مهرکیش دانشجوی کارشناسی ارشد، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران مختار قبادی دانشیار، گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران سعید جلالی هنرمند دانشیار، گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران Journal Article 2020 03 31 Seeds of crops deteriorate during storage. The main aim of this study was to investigate the effect of selenium on the improvement of deteriorated seeds in two lentil cultivars. The research was conducted as a factorial experiment based on a completely randomized design. The seeds of two lentil cultivars (Kimia and Bilehsavar) were exposed to different deterioration conditions (no deterioration, mild and severe deterioration). Then, these deteriorated seeds were primed by different concentrations of selenium (0, 250, 500 and 750 µM). After the priming, the seeds were evaluated in a standard germination test and related traits were measured. In non-deteriorated seeds, priming with selenium did not have significant effects on the seed germination and seedling vigor characteristics. Under mild and severe deterioration conditions, seed priming with selenium at 0, 250, and 500 μM had not significant differences in most seed and seedling vigor characteristics, but priming at 750 μM improved this traits. For example, under mild and severe seed deterioration conditions, seed priming at 750 μM selenium increased the germination rate by 30 and 62 %, respectively, and decreased the mean germination time by 13 and 17 %, respectively. In terms of the activity of catalase, peroxidase and superoxide dismutase enzymes, it was found that in non-deteriorated seeds, the activity of these enzymes were increased 81, 19 and 43% respectively; by seed priming with selenium 750 μM. The effect of seed priming at 750 μM selenium on activity of these three enzymes was 221, 92 and 86% for mild seed deterioration and 376, 143 and 141% for severe seed deterioration conditions, respectively. Also, the effect of seed priming with selenium on the studied traits was similar for the two lentil cultivars Kimia and Bilehsavar. Therefore, it seems that seed priming with selenium 750 μM had the ability of improvement the deteriorated lentil seeds Kimia and Bilehsavar. بذر گیاهان طی انبارداری، زوال می‏یابد. هدف اصلی این پژوهش، بررسی اثر سلنیوم در بهبود بذرهای زوالیافته دو رقم عدس بود. تحقیق بهصورت آزمایش فاکتوریل بر پایه طرح کاملاً تصادفی اجرا شد. بذر دو رقم عدس (کیمیا و بیلهسوار) در شرایط مختلف فرسودگی (بدون فرسودگی، فرسودگی ملایم و فرسودگی شدید) قرار گرفتند. سپس این بذرهای فرسوده، با غلظتهای سلنیوم (صفر، 250، 500 و 750 میکرومولار) پرایمینگ شدند. پس از پرایمینگ، بذرها در آزمون جوانهزنی استاندارد قرار گرفته و صفات مرتبط اندازهگیری شدند. نتایج نشان داد که در شرایط بدون فرسودگی، پرایمینگ بذر با سلنیوم، تأثیر معنیداری بر خصوصیات جوانه‏زنی و بنیه بذر و گیاهچه نداشت. در شرایط فرسودگی ملایم و شدید، با افزایش غلظت سلنیوم از صفر تا 500 میکرومولار، تغییر معنیداری در اکثر خصوصیات جوانهزنی مشاهده نگردید، اما غلظت 750 میکرومولار سبب افزایش این ویژگی‏ها شد. مثلاً، در شرایط فرسودگی ملایم و شدید پرایمینگ بذر در غلظت 750 میکرومولار سبب افزایش سرعت جوانه‏زنی بهترتیب 30 و 62 درصد و کاهش متوسط زمان جوانه‏زنی بهترتیب 13 و 17 درصد گردید. از نظر فعالیت آنزیم‏های کاتالاز، پراکسیداز و سوپراکسید دیسمیوتاز مشخص شد که در بذرهای غیرفرسوده، پرایمینگ بذر با سلنیوم در غلظت 750 میکرومولار باعث افزایش فعالیت این سه آنزیم بهترتیب 81، 19 و 43 درصد شد. تأثیر پرایمینگ بذر در غلظت 750 میکرومولار بر فعالیت این سه آنزیم برای شرایط فرسودگی ملایم بهترتیب 221، 92 و 86 درصد و برای شرایط فرسودگی شدید بهترتیب 376، 143 و 141 درصد نسبت به شاهد مربوطه بود. همچنین، روند تأثیر پرایمینگ بذر با سلنیوم بر صفات مطالعهشده، برای دو رقم عدس کیمیا و بیله‏سوار مشابه بود. بنابراین، به نظر میرسد که پرایمینگ بذر با سلنیوم در غلظت 750 میکرومولار، قابلیت بهبود بذرهای زوالیافته عدس رقم‏های کیمیا و بیله سوار را داشته باشد.

https://jms.guilan.ac.ir/article_5200_5d070909c827e55e7f1889e55c11ea1b.pdf

دانشگاه گیلان علوم و تحقیقات بذر ایران 2476-3780 8 1 2021 03 21 Evaluation of the allopathic effects of quinoa residues on germination and morphophysiological traits of wheat بررسی اثرات دگرآسیبی بقایای کینوا بر جوانه‌زنی و صفات مورفوفیزیولوژیک گندم 29 44 5201 10.22124/jms.2021.5201 FA نسیم امرایی دانشجوی کارشناسی ارشد علوم و تکنولوژی بذر، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شاهد تهران، تهران، ایران. علی منصوری دانشجوی دکتری تخصصی زراعت، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شاهد تهران، تهران، ایران حشمت امیدی دانشیار، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شاهد تهران، تهران، ایران Journal Article 2020 03 31 Wheat is the most important agricultural product in the world and plays an important role in ensuring human food security. According to the fact that Wheat is planted after Quinoa, it is feared that the presence of Quinoa in Wheat cultivation may cause negative allelopathic effects. To investigate the effect of aqueous extract of Quinoa on seed germination and early growth of Wheat seedling, a factorial experiment based on completely randomized design with four replications was conducted at Seed Technology Laboratory of Shahed University of Agriculture, Tehran, Iran. Experimental factors included organ type (inflorescence, leaf, stem and root) and aqueous extract concentration of Quinoa (0, 5, 25, 50, 75 and 100%). In this experiment traits such as germination percentage, shoot length, root length, plantlet length, plantlet dry weight, relative water content, alpha-amylase activity, soluble sugar content, total phenol and proline of Wheat seedling were studied. The results showed that low concentrations of the extract of Quinoa (5 and 25%) had not only negative effects on germination percentage, plantlet length, dry weight and relative water content of Wheat, but even improved these traits. High concentrations of the extract had negative effects on morphological traits. The negative effects of leaf and inflorescence extracts were more than the effects of stem and root extracts. Application of different extracts of Quinoa reduced the activity of alpha-amylase and increased soluble sugar, total phenol and amino acid proline in wheat plantlet. گندم مهم‌ترین محصول کشاورزی در جهان است و نقش مهمی در تأمین امنیت غذایی دارد. بر این اساس که گندم پس از کینوا کاشته میشود، بیم آن میرود که وجود بقایای کینوا در کشت گندم باعث بروز اثرات منفی آللوپاتیک شود. به‌منظور بررسی اثر عصاره آبی بقایای گیاه کینوا بر جوانه‌زنی و رشد اولیه گیاهچه گندم، آزمایشی به‌صورت فاکتوریل در قالب طرح پایه کاملاً تصادفی در 4 تکرار در آزمایشگاه فناوری بذر دانشکده کشاورزی دانشگاه شاهد تهران اجرا شد. فاکتورهای آزمایش شامل نوع اندام (گل‌آذین، برگ، ساقه و ریشه) و غلظت عصاره آبی گیاه کینوا (صفر، 5، 25، 50، 75 و 100 درصد) بود. در این آزمایش صفات درصد جوانه‌زنی، طول ساقهچه، طول ریشه‌چه، طول گیاهچه، وزن خشک گیاهچه، محتوای نسبی آب، فعالیت آنزیم آلفاآمیلاز، محتوای قند محلول، فنل کل و پرولین گیاهچه گندم مورد مطالعه قرار گرفتند. نتایج نشان داد غلظت‌های پایین عصاره اندام‌های کینوا (5 و 25 درصد) نه‌تنها اثرات منفی بر صفات درصد جوانه‌زنی، طول گیاهچه، وزن خشک و محتوای نسبی آب گندم نداشتند، حتی این صفات را بهبود بخشیدند. غلظت‌های بالای عصاره اثرات منفی بر صفات مورفولوژیک مورد مطالعه داشتند. در این ‌بین اثرات منفی عصاره‌های برگ و گل‌آذین به‌مراتب بیشتر از اثرات عصاره‌های ساقه و ریشه بود. عصاره‌های اندام‌های مختلف کینوا باعث کاهش فعالیت آنزیم آلفاآمیلاز و افزایش میزان قند محلول، فنل کل و اسیدآمینه پرولین در گیاهچه گندم شد.

https://jms.guilan.ac.ir/article_5201_c59ed1cd0dd961ed8dabb84bc41008c8.pdf

دانشگاه گیلان علوم و تحقیقات بذر ایران 2476-3780 8 1 2021 03 21 Alleviating drought stress in sesame seedling by priming and irrigation of beeswax waste and licorice extracts کاهش اثرات منفی تنش خشکی در گیاهچه کنجد با استفاده از پیش‏تیمار و آبیاری‌کردن با عصاره‏های تفاله موم زنبور عسل و گیاه شیرین‌بیان 45 62 5202 10.22124/jms.2021.5202 FA نسیبه پورقاسمیان استادیار، گروه تولیدات گیاهی، دانشکده کشاورزی بردسیر، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران روح اله مرادی استادیار، گروه تولیدات گیاهی، دانشکده کشاورزی بردسیر، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران Journal Article 2020 03 31 In order to study the effect of priming and irrigation with beeswax waste and licorice extracts on germination, morphological and biochemical characteristics of sesame in drought stress condition, an experiment was conducted as factorial arrangement based on completely randomized design with four replications. The experimental treatments were drought stress (0, -2, -4 and -8 bar), priming (priming with water, beeswax waste extract at 2000 ppm and licorice extract at 5000 ppm) and irrigation with the extracts (water, beeswax waste extract at 2000 ppm and licorice extract at 5000 ppm). The results showed that the priming with beeswax waste extract caused to increase in percentage and speed of germination, seedling dry matter, radicle and plumule length, and CAT and APX activitie in drought stress condition, but MDA and proline contents were significantly decreased by that. Interaction of drought and irrigation showed that in drought stress condition, irrigation with beeswax and licorice extract led to increasing CAT and APX activities that consequently resulted to increasing seedling dry matter and radicle and plumule length. Interaction of priming and irrigation showed that the highest values of seedling dry matter (21.53 mg), radicle length (54.53 mm), plumule length (9.33 mm), CAT (0.377 unit mg-1 protein) and APX (0.557 unit mg-1 protein) activities was assigned to interaction of priming with beeswax waste extract × irrigation with licorice extract. Therefore, it seems that the most appropriate treatment for alleviating the negative effects of drought stress on sesame is pre-treatment with beeswax waste extract and irrigation with licorice extract. جهت بررسی اثر پیش‏تیمار و آبیاری با عصاره‏های تفاله موم زنبور عسل و گیاه شیرینبیان بر برخی خصوصیات جوانهزنی، مرفولوژیکی و بیوشیمیایی گیاهچههای کنجد در شرایط تنش خشکی، آزمایشی به‏صورت فاکتوریل بر پایه طرح کاملا تصادفی با چهار تکرار اجرا شد. پیش‏تیمار در سه سطح (پیش‏تیمار با آب، پیش‏تیمار با عصاره تفاله موم زنبور عسل در غلظت2000 پیپیام، پیش‏تیمار با عصاره شیرینبیان در غلظت 5000 پیپیام)، آبیاری با عصاره در سه سطح (آب، تفاله موم زنبور عسل با غلظت2000 پیپیام، عصاره شیرینبیان با غلظت 5000 پیپیام) و تنش خشکی در چهار سطح ( 0، 2-، 4- و 6- بار) مطالعه شدند. پیش‏تیمار بذور با تفاله موم زنبور عسل سرعت و درصد جوانهزنی، وزن خشک گیاهچه، طول ریشهچه، طول ساقهچه و فعالیت آنزیمهای CAT و APX را در شرایط تنش خشکی افزایش معنی‏دار داد و سبب کاهش میزان پراکسیداسیون لیپیدهای غشاء و محتوای پرولین شد. برهمکنش تنش خشکی و آبیاری با عصاره‏ها نشان داد که آبیاری با عصاره شیرینبیان و تفاله موم زنبور عسل در شرایط تنش خشکی باعث افزایش معنی‏دار محتوای پرولین و فعالیت آنزیمهای APX و CAT نسبت به آبیاری با آب شد که در نهایت وزن خشک گیاهچه و طول ریشهچه و ساقهچه را بهبود بخشید. برهمکنش پیش‏تیمار و آبیاری با عصاره‏ها نیز نشان داد که بیشترین فعالیت CAT (377/0 واحد بر میلیگرم پروتئین) و APX (557/0 واحد بر میلیگرم پروتئین)، وزن خشک گیاهچه (53/21 میلیگرم)، طول ریشهچه (53/54 میلیمتر) و طول ساقهچه (33/9 میلیمتر) مربوط به پیش‏تیمار با تفاله موم زنبور عسل و آبیاری با شیرینبیان بود. بنابراین، بهنظر می‏رسد که مناسب‏ترین تیمار برای کاهش اثرات منفی تنش خشکی در گیاه کنجد، پیش‏تیمار با عصاره تفاله موم زنبور عسل بههمراه آبیاری با عصاره شیرینبیان می‏باشد.

https://jms.guilan.ac.ir/article_5202_1d29efed8663d3269319528c4daa594b.pdf

دانشگاه گیلان علوم و تحقیقات بذر ایران 2476-3780 8 1 2021 03 21 Effect of brasinosteroid on morphological and physiological traits of garden thyme (Thymusvulgaris) in salinity stress اثر برازینواستروئید بر صفات مرفولوژیک و فیزیولوژیک آویشن باغی (Thymus vulgaris) تحت تنش شوری 63 76 5203 10.22124/jms.2021.5203 FA علی‌رضا نوروزی‌شرف استادیار گروه علوم و مهندسی باغبانی و فضای سبز دانشگاه سیدجمال‌الدین اسدآبادی، اسدآباد، ایران مریم کاویانی استادیار گروه علوم و مهندسی باغبانی و فضای سبز دانشگاه سیدجمال‌الدین اسدآبادی، اسدآباد، ایران مهرداد رسولی استادیار گروه علوم و مهندسی باغبانی و فضای سبز دانشگاه سیدجمال‌الدین اسدآبادی، اسدآباد، ایران Journal Article 2020 03 31 The present study was conducted to reduce the effects of salinity stress on germination and initial growth stages of Thymus vulgaris as a medicinal plant using brassinosteroid (BR) under in vitro culture. Thyme seeds were exposed to different concentrations of salinity (0, 50, 100 and 200 mM) and BR (0.5, 1 and 3 µM), and then different germination and growth indices as well as some phytochemical properties of seedlings were measured. Results indicated that under salinity conditions, the highest germination percentage (95%) was observed at the lowest salt concentration (50 mM) and the highest BR concentration (3 µM). Applying differentBR concentrations improved root and shoot height.It also increased dry and fresh biomass of thyme seedlings in a way that at the same salinity conditions of 200 mM, root and stem length increased about 30.5% and 42.9%, respectively, in samples treated with 3 µM BR in coparison with the ones treated with 0.5 µM BR. The amount of proline and antioxidant enzymes, peroxidase (POD) and superoxide dismutase (SOD) significantly increased in the seedlings treated with the highest BR concentration in comparison with those treated with the lower concentrations, and the seedlings had lower membrane permeability (lipid peroxidation). The results of correlation coefficient showed that there was a negative correlation between cell membrane permeability (amount of malondialdehyde) and all measured biochemical and morphological traits related to seedling growth. According to the results of this study, it is suggested to apply BR during the sensitive stage of seed germination and early growth of garden thyme seedlings under water or soil salinity conditions. پژوهش حاضر با هدف کاهش اثرات تنش شوری بر جوانهزنی و مراحل اولیه رشد گیاه دارویی آویشن باغی با استفاده از کاربرد برازینواستروئید در شرایط کشت درونشیشهای انجام شد. بذرهای آویشن باغی در معرض تیمار شوری (صفر، 50، 100 و 200 میلیمولار) و برازینواستروئید (5/0، 1 و 3 میکرومولار) قرار گرفتند، و سپس شاخصهای گوناگون جوانهزنی و رشد و نیز برخی ویژگیهای فیتوشیمیایی در گیاهچهها اندازهگیری شدند. نتایج نشان داد که در شرایط شوری، بیشترین میزان درصد جوانهزنی (95 درصد) در پایینترین غلظت نمک (50 میلیمولار) و بالاترین غلظت برازینواستروئید (3 میکرومولار) مشاهده شد. کاربرد غلظتهای مختلف برازینواستروئید باعث بهبود ارتفاع ریشه و ساقه و نیز افزایش میزان وزن خشک و تر گیاهچههای آویشن باغی شد، بهطوریکه در شوری 200 میلیمولار، میزان طول ریشه و ساقه در نمونههای تیمارشده با 3 میکرومولار برازینواستروئید نسبت به نمونههای تیمارشده با 5/0 میکرومولار برازینواستروئید بهترتیب حدود 5/30 و 9/42 درصد افزایش یافتند. میزان پرولین و آنزیمهای آنتیاکسیدانت پراکسیداز (POD) و سوپراکسیددیسموتاز (SOD) در گیاهچههای تیمارشده با غلظت بالاتر برازینواستروئید نسبت به غلظتهای پایینتر بهطور معنیداری افزایش یافتند و این گیاهچهها نفوذپذیری غشای (پراکسیدهشدن لیپید) کمتری داشتند. نتایج ضریب همبستگی نشان داد که بین نفوذپذیری غشای یاخته (پراکسیدهشدن لیپید) و همه صفات بیوشیمیایی و مرفولوژیک اندازهگیریشده مربوط به رشد گیاهچه همبستگی منفی وجود دارد. بر اساس نتایج این پژوهش، کاربرد برازینواستروئید با غلظت 3 میکرومولار در مرحله حساس جوانهزنی بذر و رشد اولیه گیاهچههای آویشن باغی تحت تنش شوری پیشنهاد میشود.

https://jms.guilan.ac.ir/article_5203_914c5ab9639da310e55e34e1ff019e44.pdf

دانشگاه گیلان علوم و تحقیقات بذر ایران 2476-3780 8 1 2021 03 21 Seedling growth optimization and investigation of taxane production in Taxus baccata L. via in vitro culture بهینه‌سازی رشد گیاهچه و بررسی تولید تاکسان در کشت درون‌شیشه‌ای سرخدار (Taxus baccata L.) 77 89 5212 10.22124/jms.2021.5212 FA مهسا بام‌نشین دانشجوی دکتری بیوتکنولوژی کشاورزی، پردیس دانشگاهی دانشگاه گیلان، گیلان، ایران عبداله حاتم‌زاده استاد گروه علوم باغبانی، دانشکده علوم کشاورزی دانشگاه گیلان، گیلان، ایران محمدرضا نقوی استاد گروه زراعت و اصلاح نباتات، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران، تهران، ایران محمدحسین میرجلیلی دانشیار گروه کشاورزی، پژوهشکده گیاهان و مواد اولیه دارویی دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران Journal Article 2020 04 02 Yew (Taxus baccata L.) has diterpenoid compounds with anti-cancer effects therefore it is one of the most well-known medicinal plants that is in danger of extinction. In this study, which was conducted at the Research Institute of Medicinal Plants of Shahid Beheshti University, the effect of culture medium (MS, 1/2MS and NN), phenolic absorbents (PVP and activated charcoal) and plant growth regulators (IBA, GA3 and BA) was investigated in a factorial design with three replications, with the aim of improving germination and growth of seedlings in in vitro culture. In the following, taxane production was measured in plantlets that were grown in select medium for ten months. According to our results, NN culture medium due to lower concentration of basal salts had no significant effect on germination percentage but increased root length and normal seedling growth percentage. Also supplementing the media with phenolic absorbent extended root length and shoot height as well as increasing normal seedling growth rate. In using PGRs, the highest normal seedling growth rate, shoot height and root length was obtained respectively from IBA × GA3 (0.2 mg/l gibberellic acid × 0.01 mg/l indole butyric acid), IBA × BA (0.2 mg/l gibberellic acid × 2 mg/l benzyl adenine) and 0.1 mg/l indole butyric acid, while PGRs had no significant differences in germination rate. Also, the amount of taxan in the aerial part was higher than the root and the highest taxan in the aerial part was 10-deacetylbaccatinIII and in the root were taxol and 10-deacetyltaxol, the maximum of all was achieved at the end of the experiment. Overall, the results indicate the positive effect of activated charcoal, PGRs and reducing culture medium macronutrients on root length, shoot height and the normal growth process of Taxus baccata seedling, in order to increase the yeild of yew propagation under in vitro culture condition. The cell culture obtained from the aerial part is much better than the hairy root cell culture. سرخدار (Taxus baccata L.) به‌علت دارا بودن ترکیبات دیترپنوئیدی با اثرات ضد سرطان، از مهمترین گیاهان دارویی شناخته شده در جهان است که در معرض انقراض قرار دارد. در این تحقیق که در پژوهشکده گیاهان دارویی دانشگاه شهید بهشتی صورت پذیرفت، ابتدا اثر نوع محیط کشت (MS٬ MS۲/۱ و NN)، جاذب‌های فنولی (زغال فعال و PVP) و تنظیم کنندههای رشد گیاهی (IBA، GA3 و BA) در قالب طرح فاکتوریل با سه تکرار، با هدف بهبود جوانه‌زنی و رشد گیاهچه‌های سرخدار در کشت درونشیشه‌ای بررسی گردید. در ادامه تولید تاکسان در گیاهچه‌هایی که طی ده ماه در محیط انتخابی رشد کرده بودند، اندازه‌گیری شد. محیط کشت NN بهدلیل غلظت نمک‌های پایه کمتر در محیط کشت تأثیر معنی‌داری بر درصد جوانه‌زنی نداشت، ولی منجر به افزایش طول ریشه و درصد رویش عادی گیاهچه گردید. همچنین استفاده از جاذب‌های فنولی موجب افزایش بیشتر طول ریشه و ساقه و بهبود نرخ رویش عادی گیاهچه گردید. بهعلاوه ترکیب هورمونی IBA × GA3 (۲/۰ میلی‌گرم بر لیتر جیبرلیک اسید × ۰۱/۰ میلی‌گرم بر لیتر ایندول بوتیریک اسید) بیشترین تأثیر را بر میزان رویش عادی گیاهچه‌ها داشته و بیشترین طول ریشه با ۱/۰ میلی‌گرم بر لیتر ایندول بوتیریک اسید و حداکثر ارتفاع ساقه از ترکیب هورمونی BA × GA3 (۲/۰ میلی‌گرم بر لیتر جیبرلیک اسید × ۲ میلی‌گرم بر لیتر بنزیل آدنین) به‌دست آمد. همچنین میزان تاکسان‌ها در اندام هوایی بیشتر از ریشه بوده و بیشترین تاکسان در اندام هوایی ۱۰- دی استیل باکاتین III و در ریشه تاکسول و ۱۰- دی استیل تاکسول بود که حداکثر مقدار آن‌ها در هفته چهلم به‌دست آمد. در کل نتایج این تحقیق حاکی از تأثیر مثبت استفاده از تنظیم‌کننده‌های رشد، زغال فعال و کاهش غلظت نمک‌های محیط کشت بر رشد ریشه و توسعه عادی گیاهچه به‌منظور بهینه‌سازی تکثیر گیاهچه‌های سرخدار در کشت درونشیشه‌ای بود. همچنین نشان داده شد کشت‌ سلولی حاصل از اندام‌ هوایی نسبت به کشت ریشه‌های مویین گزینه بهتری در جهت تولید تاکسان‌ها در شرایط آزمایشگاهی است.

https://jms.guilan.ac.ir/article_5212_6486bf0acbbc89c25cc97cc88833f1b8.pdf

دانشگاه گیلان علوم و تحقیقات بذر ایران 2476-3780 8 1 2021 03 21 Study effect of seed priming and transplantation on some morphological characteristics, sugar yield and yield components of sugar beet اثر پرایمینگ بذر و نشاکاری بر برخی ویژگی‌های مورفولوژیک، عملکرد قند و اجزای عملکرد چغندرقند (Beta vulgaris) 91 102 5213 10.22124/jms.2021.5213 FA ناصر خوش‌نژاد دانشجوی کارشناسی ارشد گروه زراعت و اصلاح نباتات، واحد مهاباد، دانشگاه آزاد اسلامی، مهاباد، ایران تورج میرمحمودی استادیار گروه زراعت و اصلاح نباتات، واحد مهاباد، دانشگاه آزاد اسلامی، مهاباد، ایران Journal Article 2020 04 02 In order to study effect of seed priming and transplantation on quantitative and qualitative characteristics of sugar beet, an experiment was conducted on a farm land in Naghadeh-Western Azerbaijan at 2018 growing season. The experiment design was split plot based on randomized complete block with four replications. Type of planting method (direct and transplant system) assigned to main plots, and priming (salicylic acid, gibberellic acid, hydroperiming and control (non-priming) assigned to sub plots. The results showed that the effect of planting system was significant on the amount of root sodium, alkalinity, sugar content, coefficient of sugar extraction, shoot dry weight, white sugar yield and molasses sugar content. The effect of priming on all studied traits was significant. Interaction of two treatments was also significant on root potassium, sugar content, white sugar content, sugar extraction coefficient, shoot dry weight, root yield, white sugar yield and molasses sugar content. In this study, the lowest root sodium content (3.02 ppm), root alkalinity (3.09%) were assigned to transplanting system, also the highest chlorophyll index (36.17%) and the least nitrogen (1.92%), alkalinity percentage was recorded for Hydro priming treatment (3.24%).The results showed that the highest sugar content (18.17%), white sugar content (16.14%), sugar extraction (88.96%), shoot dry weight (3.64 kg / ha), root yield ( 82.17t/h), sugar yield (14.89 t/ha) and pure sugar yield (12.24%) and lowest root potassium content (2.52 ppm) were allocated to transplanting system with hydropriming treatment. بهمنظور بررسی اثر پرایمینگ بذر و سیستم کشت بر برخی خصوصیات کمی و کیفی چغندرقند، آزمایشی در سال زراعی 97-1396 در مزرعهای واقع در شهرستان نقده استان آذربایجان غربی انجام گرفت. آزمایش بهصورت کرتهای خردشده در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی در چهار تکرار بود. نوع روش کاشت (مستقیم و انتقال نشاء) در کرتهای اصلی و پرایمینگ )اسید سالیسیلیک، جیبرلیک اسید، هیدروپرایمینگ و شاهد (عدم پرایمینگ) در کرتهای فرعی قرار گرفت. نتایج نشان داد اثر سیستم کاشت بر مقدار سدیم ریشه، آلکالیته، درصد قند خالص، ضریب استحصال، وزن خشک اندام هوایی، عملکرد قند خالص و درصد قند ملاس معنیدار بود. اثر پرایمینگ بر کلیه صفات مورد بررسی معنیدار بود. اثر متقابل دو تیمار نیز بر پتاسیم ریشه، درصد قند ناخالص، درصد قند خالص، ضریب استحصال قند، وزن خشک اندامهای هوایی، عملکرد ریشه، عملکرد قند خالص و درصد قند ملاس معنیدار بود. در این بررسی کمترین محتوی سدیم ریشه، آلکالیته ریشه، به سیستم کشت نشاکاری اختصاص داشت، همچنین بالاترین شاخص کلروفیل و کمترین نیتروژن مضر، به تیمار هیدروپرایمینگ اختصاص یافت. بالاترین درصد قند ناخالص، درصد قند خالص، درصد استحصال قند، وزن خشک اندام هوایی، عملکرد ریشه، عملکرد قند ناخالص و عملکرد قند خالص و کمترین مقدار پتاسیم ریشه و درصد قند ملاس به سیستم کاشت نشاکاری همراه با تیمار هیدروپرایمینگ اختصاص داشت.

https://jms.guilan.ac.ir/article_5213_d5af7b3bd537b53a4f27b111c8b6ffa8.pdf